نمی دانم چرا

میان این همه اتفاق؛

"تو" را...

طوری عجیب؛

جدی گرفته ام!

پی نوشن دارد این پست:

+برای مخاطبانم:این "تو" آن "او" ی نوشته های سابقم نیست!

+نمی دانم نامش را شعر می گذارید یا هر چیزِ دیگر اما می دانم از سهیل ملکی است(خرده نگیرید،از سرقت ادبی دل خوشی نداریم)

+سختی تحمل چنین ایامی سخت،جای خودش،داغ تنهایی و جا ماندن از دوستان سفر کرده به شهر خون و جنون و عشق نیز سخت کلافه ام کرده است،آن شب با خود اندیشیدم که گویی تعبدی است که همه بروند و تو بمانی و چشمانت در حسرتی لاینوصف،اینگونه تر شود.

+این روزها جنگ با خود و زمان برایم سخت تر شده است...،با این همه گرفتاری های سخت این روزهایم و عدم تواناییم در مدیریت زمان(چون همیشه) نمی دانم چرا کلاس های موسسه ی طلوع برایم اینقدر مهم است."مسلم است می دانید که "تو" موسسه طلوع نیست"

+گاهی فکر می کنم بیان برخی چیزها، عمق و معنای فاتر آن چیز را "پست" می کند،همانند "تسلیت" چنین ایامی که نه انسان بلکه تمام ذرات سازنده این جهان در چنین ایامی محزون است...

+چقدر شمارشِ واژهِ "سخت" در این پی نوشت ،سخت است،گواهِ سختیِ احوالاتِ این روزهایم است.

+دعایم کنید